Na stronie internetowej Radia Maryja przeczytałam dzisiaj bardzo ciekawy tekst. Dotyczył on propozycji zniesienia zapisu o obrazie uczuć religijnych, jaka wysunął poseł Palikot. Już sam fakt, że ów jegomość jest z PO, z pewnością dobrej prasy w kręgach mediów radiomaryjnych mu nie wróży. Tym bardziej zaś pomysł zniesienia ochrony uczuć religijnych osób wierzących w Polsce.

Zacznijmy od meritum sprawy, czyli zacytowania samego przepisu:

Artykuł 196 kk brzmi: “Kto obraża uczucia religijne innych osób, znieważając publicznie przedmiot czci religijnej lub miejsce przeznaczone do publicznego wykonywania obrzędów religijnych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2“.

A zatem każdy, kto dopuści się zniewagi względem przedmiotu czci religijnej lub miejsca wykonywania obrzedów religijnych, może trafić do więzienia na dwa lat. Oczywiście, każda osoba która choć raz spotkała się z opisami praktyki stosowania tego zapisu, zada zapewne w tym momencie móstwo konkretnych pytań, związanych z nieścisłością i podatnością na interpretacje brzmienia tego zapisu.

Ale dla publicystów radiomaryjnych wątpliwości nie ma; nie ma też nieścisłości, wszystko jest jak najbardziej jasne. Uczucia religijne obraża ten, kto obraża nas. Bo my jesteśmy Polacy i Katolicy. Kto nas obraża, obraża katolików i naród – prosta jak drut zasada, która już wielokrotnie objawiła się w wypowiedziach i czynach radiomaryjnowców. Kto słucha Radia Maryja wie, o czym mówię – ja słucham od lat 3 już.

Nie to mnie jednak zaintrygowało w omawianym tekście, lecz zacytowana wypowiedź niejakiego mecenasa Szymańskiego, założyciela Stoważyszenia Polskich Prawników Katolickich (skądinąd, bardzo intrygującego tworu, ale to temat na inne rozmyślania).

Jego zdaniem, zlikwidowanie art. 196 kk stanowić będzie czytelny sygnał dla wrogów Kościoła, że oto wolno jest już obrażać uczucia religijne Polaków.

Oczywiście, zapis o obrazie uczuć religijnych ma być orężem, w walce z owymi mitycznymi wrogami kościoła, co to tylko czyhają na polskich katolików. Ciekawy jest tutaj kontekst użycia sformułowania “uczucia religijne Polaków”, w odniesieniu do wrogów Kościoła. A co z buddystami, Żydami i zielonoświątkowcami? Ich ten przepis nie obejmuje?

Sądy będą umarzały wszelkie sprawy dotyczące np. wulgarnych wypowiedzi czy zachowań wobec Kościoła, praktyk religijnych, przedmiotów kultu – podkreśla Szymański. – Żadnej ochrony nie będzie miał np. kult Matki Bożej – wskazuje.

A ja się bluźnierczo dopytuję – i co z tego? Zadajmy sobie pytanie: czym tak naprawdę mocny jest wszelki kult, co stanowi o jego potędze? Możliwość zamykania ludzi do więzień w imię jego obrony? Być może, ale raczej nie w przypadku Chrześcijaństwa czy kultu Matki Boskiej. O sile religii stanowi siła wiary ludzi i to, jak pielegnują w sobie wiarę, pomimo różnych zewnętrznych okoliczności.

Jeśli ktoś użyje krzyża w obscenicznej instalacji, jako katolik będe miał prawo poczuć się urażony, ale czy będę mial prawo iść z tym do sądu? Odpowiadam w imię własnych przekonań: nie. Bo urażony w równym stopniu może się czuć ten, kogo matkę wyzwano od najgorszych, a jednak nie znam przepisu, który pozwalałby takiemu człowiekowi iść ze swoją urazą do sądu. A co z ateistami, których bez przerwy określa się na rozmaitych forach internetowach mordercami, debilami, komuchami etc.? Co z dziećmi ateistów, które szykanowane są przez dzieci katolików za to, że nie chodzą na lekcje religii? Czy wszyscy mają wytoczyć pozwy?

Otóż oczywiście mogą – z powództwa cywilnego. Ateista nazwany przez (mniejsza czy wierząca, czy nie) dowolną osobę “pozbawioną zasad świnią”, może złożyć wniosek cywilny. Podobnie postąpić może obrażony w telewizji prezes firmy lub znany profesor. Jeden tylko jedyny katolik może ze swoimi odczuciami pójść do prokuratora i wnioskowac o wszczeście postępowania na bazie zapisu Kodeksu Karnego.

Co więcej, każda osoba która poczuje się urażone w imie wartości czy odczuć innych niz oparte na wyznawanej przez niego wierze, nie ma możliwości wsadzić nikogo do więzienia. A katolik ma.

Pytam się: dlaczego?

Bardzo prosze o udzielenie mi nieskomplikowanej odpowiedzi, jestem otwarta na wszelkie argumenty, gotowa jestem nnawet zmienić swoje obecne zdanie. Ale na ten moment, nie pojmuję tej nierównośco ochrony prawnej nijak.

I jeszcze na sam koniec: rozpatrując sensowność zapisu chroniącego uczucia religijne warto, moim zdanie, wziąc pod uwagę fakt, że to co dla jednego może stanowić przejaw kultu religijnego, dla innego może być obrazą uczuć. I że to, co w jednej religii jest elementem obrzędu, w innej może być profanacją. Więc co z sytuacjami, w których wolność wyznania staje naprzeciw uczuć (odczuć) religijnych?

A pytanie ostatnie brzmi: kiedy mamy do czynienia z obrazą uczuć religijnych? Ilu obrażonych potrzeba, aby ścigać kogoś za taki czyn? Bo to, co może obrażać uczucia jednego katolika, drugiemu może być całkiem obojątne, lub niewarte absorbowania uwagi. Czy jedna Pani stasia z Kurniów Dolnych jest już reprezentatywna dla wszystkich Katolików w Polsce, czy jeszcze nie? Może potrzebne są trzy Pani stasie? Albo oficjalne pismo episkopatu w sprawie tego, czy się z urażona Panią Stasią zgadza, czy też nie. Poruszam to – zdawać by się mogło zabawne zagadnienie – nie przez przypadek. Bo słuchacze Radia Maryja zbyt często i zbyt natrętnie roszczą sobie prawo do reprezentowania wszystkich polskich katolików – w każdym razie tych, którzy w ogóle warci są wzięcia pod uwagę przez sąd. A nie jest przecież tajemnicą, że są to katolicy wyjątkowo uwrażliwienie na wszelkie – potencjalne nawet – akty ataków ze strony wrocgów kościoła wszelkiej maści.

Wszyscy doskonale pamiętamy zmasowane akcje posłów LPRu, którzy co rusz donosili prokuraturze o wszelkiej maści przejawach obrazy uczuć religijnych – w odpowiedzi na co, na drzwiach i oknach wielu polskich galerii pojawiały się nalepki z napisem “wystawa nie przenzaczona dla członków i sympatyków LPR”. Tym, co owe nalepki ośmielali się eksponować, posłowie i radni grozili zdymisjonowaniem ze stanowisk. Niech mnie ktoś naprawdę spróbuje teraz przekonać, że zapis o obronie uczuć religijnych nie był jak do tej pory aż nazbyt często używany jako oreż w wojnie? Nie ważne jak ją nazwiemy: ideologiczną, słuszną czy słuszną – pozostaje ona wojną. Toczoną w imię czego? W imię obrony religii, która w założeniu z żadnymi wojnami nic wspólnego mieć nie powinna. A wręcz szczyci się ona, wykazywaną już wielokrotnie w toku historii przez swoich wyznawców, umiejętnością nadstawiania drugiego policzka.

Nie twierdzę w tym miejscu wcale, że katolików można lub należy prać moralnie i estetycznie po pyskach, a ci mają z lubością dac się okładać i prosić o więcej. Twierdzę, że nic tak nie obroni idei tej religii, jej godności i dostojeństwa, jak zachowanie godności – w miejsce kupieckich wrzasków, rwania włosów z głowy i nieraz politowania godnych poczynań.

Mówi się, że zwracanie uwagi na głupotę tylko ją nabilituje. I jest w tym bardzo dużo racji. Z pewnością nie nobilituje jednak tych Mądrych, którzy z głupotą dyskutują. Niechrze mądrzy patriarchowie i ufający im mądrzy wyznawcy, zaprzestaną jakiejkolwiek dyskusji z tym, co uważają za niegodne, zamiast niegodziwość ową posyłać do sądu – co ich religii nijak nie obroni anie nie wyniesie na postument. A już sama historia pokaże, co by ło dziełem sztuki, a co prowokacyjnym gniotem… Pomijając fakt, że w imię walki z gniotami, które atakują nasz system wartości – nie ważne czy oparty na religii, czy laicki – nie warto marnować życia… Obok głupoty przechodzi się z głowa uniesioną wysoko – więc po co brudzić sobie ręce, szarpać nerwy i, nie daj Boże… ośmieszać się szarpaniną?

Dzisiejszy TimiesOnline donosi o ideologicznych egzekucjach dokonywanych na kobietach, jakie odbywają się na ulicach Basry:

“Tossed from a car and shot in cold blood”

IT WAS just after 11pm and the shopkeeper was closing up for the night when a van screeched to a halt outside. The back doors flew open. “Someone inside threw a woman onto the street,” he said. “She was lying on the road but she was still alive. A man lent out and shot a machine-gun into her body.”

 

As the van raced away, the shopkeeper ran over to her. She was aged 25 to 30 with long dark hair and was lying face up. “There was so much blood,” he said. “The police just took a photograph and put her in the back of a van.”

 

There have been 48 women killed in six months for “un-Islamic behaviour”. The murders in the teeming southern port of Basra have highlighted the weakness of the security forces and the strength of Islamic militias as Britain prepares to hand over control to Iraqi officials today.

In another case, two teenagers saw a woman beaten to death by five or six men from the Mahdi Army, Basra’s most powerful militia. One picked up a rock and crushed her skull. The teenagers were told that their home and family would be destroyed if they betrayed the killers. [...]

W tym miejscu warto zatrzymać się na chwilę, by przytoczyć treść innego doniesienia opublikowanego na stronach Timesa:

“Basra handover ends British control in southern Iraq”

Four-and-a-half years of British military control in southern Iraq came to an end today with the handover of Basra Province in a curiously low-key ceremony at the city’s airport.

 

Before an audience of around 100 guests, including David Miliband, the Foreign Secretary, Basra province was handed back to full Iraqi control though the signing of a simple memorandum of understanding.

A tymczasem:

[...]

Gordon Brown told the Commons last week that Iraq was now a democracy, that violence in Basra had fallen by 90% and that the Iraqis were “taking control over their own security”.

 

However, Major-General Jalil Khalaf, the police chief, said the city’s 28 militias were better armed than his men. “They control the ports which earns them huge sums of money” he said.

 

As well as skimming profits from oil exports, they were importing weapons from Iran.

 

“You could smuggle a tank across that border if you wanted to,” he added.

Podsumujmy więc:

Brytyjczycy wycofali się z Basry, przekazując administrację tym terenem Irakijczykom. Tymczasem na ulicach prowincji rozbija się głowy nieprawomyślnym niewiastom, szmugluje sie broń i przemyca wszelkie dobra, a lokalne bojówki są lepiej uzbrojone niż oddziały policji. I być może dałoby się przejść nad tym do porządku dziennego, bo i cóż, nie takie rzeczy w telewizji żeśmy już widzieli, moi drodzy.

Trudno jednak przejść do porządku dziennego nad faktem, że niejaki Gordon B. robi z nas – prostych ludzi – skończonych idiotów, i łżąc w żywe oczy stwierdza, że Irak stał się już państwem demokratycznym, przestępczość zmalała o 90%, a sami Irakijczycy przejęli już w pełni kontrolę nad swoim własnym bezpieczeństwem. Być może i przejęli, ale rękami wyposażonych w przemycane kałachy bojówkarzy. A wobec zapewnień o tak fenomenalnym spadku przestępczości, włos na głowie jeży się na myśl, co też działo się w Iraku przed wkroczeniem doń wojsk koalicyjnych, skoro obecne “wybryki” to zaledwie 10% stanu wyjściowego.

Zdumiewa mnie w tym wszystkim jednak nie fakt uprawiania przez Brytyjczyków zatwardziałego, graniczącego z logiką skeczy Monty Pythona, PR-u polityczno-militarnego sukcesu. Bo do tego też, jako konsument mass-mediów, zdążyłam już przywyknąć. Zdumiewa mnie to, drogi czytelniku, że autorem zacytowanego powyżej ciągu bredni jest ten sam polityk, który nie tak dawno przecież oświadczył, że jeśli na najbliższym szczycie UE-Afryka pojawi się (oficjalnie skądinąd zaproszony) prezydent Mugabe, on tenże szczyt ostentacyjnie zbojkotuje.

Prawa człowieka? Wolność? Demokracja? Wszystko to piękne, szczytne i wzruszające. Do momentu, w którym nie staje się walutą przetargową i kapitałem w politycznych gierkach… A że nie odkrywam Ameryki?

No cóż, świat nieustannie dostarcza mi powodów do moich drobnych zdumień…

Gazeta praca publikuje tekst, oparty na treści zamieszczonej na www.wynagrodzenia.pl:

Absolwent ma więcej, niż absolwentka

Bezdyskusyjny jest fakt, że w każdej dziedzinie mężczyźni otrzymują wyższe wynagrodzenie niż kobiety. Niezwykle częsta jest sytuacja, gdy mężczyźni w tej samej grupie specjalizacji zawodowej otrzymują ponad 30% wyższe wynagrodzenie niż kobiety. Najmniejsze różnice zaobserwować można w naukach medycznych, pedagogicznych, humanistycznych oraz związanych ze sportem i rehabilitacją. Przewaga płacowa mężczyzn w tych grupach nie przekracza 10% wysokości pensji. Sytuacja taka wynika po części ze znacznego sfeminizowania wspomnianych grup zawodowych.

Czy ktoś potrafi znaleźć sensowne uzasadnienie takiego stanu rzeczy? Bo przecież absolwentka, idąc na rozmowę, nigdy nie usłyszy: Dobrze, mogę Pani zaproponować wynagrodzenie w wysokości X, co stanowić będzie 70% wynagrodzenia, które otrzymywałby na Pani miejscu mężczyzna. Trudno też posądzać pracodawców o zbiorowy szowinizm. Więc co: kulturowe schematy, nieuświadomione wewnętrzne teorie, efekt Tokena?